Emoties zetten je op aarde [7]

Emoties maken zichtbaar wat ons raakt. Ze laten onverbloemd zien wie we zijn. Niet altijd ervaar je het als veilig om jezelf zichtbaar te maken, dus trek je je bijvoorkeur terug zodat je niet geraakt kunt worden. Door oordelen zoals bijvoorbeeld 'onvolwassen gedrag' neem je afstand van je gevoel.

Neem je afstand van je emoties dan neem je ook afstand van het leven.
We scheiden ons af van het leven zodra we niet vertrouwen dat we om kunnen gaan met de situaties die op ons afkomen. Door afstand te nemen van emoties, die een situatie bij ons oproept, denken we het leven te controleren. Wat we werkelijk doen is onszelf los maken van het leven zelf. We scheiden ons af van onszelf. We kunnen ook kiezen het leven in ons toe te laten door emoties juist toe te staan, of het nu lachen of huilen is. Door dit te doen neem je afstand van je behoefte te willen sturen, te controleren en kan het leven zich bij je aandienen.

Er zijn alleen emoties.
Mijn moeder was een emotionele vrouw die haar gevoelens gebruikte om haar kinderen te manipuleren. Hiermee kon zij mij raken. Als kind zag ik de pragmatische benadering van mijn vader als een oplossing voor deze pijn. De overtuiging die zich hierdoor in mij vastzette was: “emoties zijn gevaarlijk, net zoals een wapen, niet aan toegeven, beter is het je verstand te gebruiken.” Andere overtuigingen waardoor we emoties niet toelaten kunnen zijn: “Het kan altijd erger” of “ Je moet het positief zien” of “Je moet de wijste zijn” of “In Afrika hebben ze het slechter dan wij, dus mag je niet klagen”. Al deze zinnen hebben een oordeel in zich dat zegt dat je niet mag voelen wat je voelt. Oordelen maken een onderscheid in positieve en negatieve emoties. Alleen de positieve emoties mogen worden toegestaan. Hier vindt weer een afscheiding plaats van positief/negatief, goed/fout, wel/niet toestaan, voelen/niet voelen. Terwijl er alleen emoties zijn, that's it, punt.

Je hoofd wil gevoelens plaatsen.
Wanneer je wordt geconfronteerd met een naar gevoel in je buik, angst, malende gedachten of chaos in je hoofd dan weet je dat je bezig bent emoties weg te duwen. De achtergrond is altijd dat je denkt niet veilig te zijn met je emoties. We krijgen dagelijks veel prikkels binnen. Vooral als je iemand bent die veel waarneemt en zich moeilijk kan afsluiten van de omgeving. Prikkels komen binnen en wekken, bewust of onbewust, gevoelens op. Omdat je je voor die gevoelens wilt beschermen, ga je uit contact met jezelf, van je buik naar je hoofd. Ofwel, van het voelen naar het denken. Je hoopt dat je hoofd het kan plaatsen en dat het kan selecteren. En er is niets dat het hoofd liever wil: iets snappen zodat het kan plaatsen. Zeker als je intelligentie goed is ontwikkeld is dit een vanzelfsprekend mechanisme.

Emoties kun je niet met je hoofd verklaren.
Simpelweg omdat er geen reden voor is. Zoals waarom vind je iets lekker of leuk? Gewoon omdat het je een lekker gevoel geeft. Zonder reden, je wordt er blij van.  Wanneer je iets graag wilt, maar je hebt er een afkeurend oordeel over, dan schept dit chaos in je hoofd. Want je hoofd wil dan iets verklaren of 'goed praten', zonder dat daar een reden voor is. Het wil iets plaatsen in vakjes als 'goed' of 'slecht'. Terwijl je er alleen maar blij van wordt, meer dan dat is er niet.

Wat te doen als er chaos is in je hoofd?
Chaos in je hoofd wil zeggen dat er een conflict plaats vindt tussen willen en moeten ofwel buik en hoofd. Wanneer er chaos is in je hoofd, richt je dan naar het gevoel in je buik. Vraag je af: Mag ik deze emoties hebben? Mag ik huilen, mag ik boos worden, verdriet hebben? Door vastzittende oordelen zoals 'onvolwassen gedrag' voelt het niet veilig, vandaar dat je naar je hoofd gaat. Je hoofd probeert het, zoals ik dat noem: 'veilig' te denken. Je mist de veiligheid van mogen doen wat voor jou goed voelt (je verbinden met je emotie) en daarom ga je naar je hoofd. Het hoofd probeert er een reden voor te bedenken. Wanneer je dit merkt en terug gaat naar je buik kun je op dat moment inschatten of de situatie werkelijk veilig is om je emoties toe te staan.
Stel jezelf de volgende vraag: “Sluit ik me af omdat het oordeel dit aangeeft of omdat de situatie niet veilig is?”

Je bent vrij om te kiezen.
Als je tot de conclusie komt dat het veilig is, stel je dan open voor je emoties. Je hoofd hoeft het nu niet meer 'veilig' te denken.  Je hebt een vrije keus. Als het, gezien de situatie, niet veilig voelt om je emoties te uiten, houd dan je emoties voor jezelf. Behoud wel het contact met jezelf.  Door te vertrouwen op je gevoel, die zelf aangeeft of het veilig is, creëer je een veiligheid waarin je kunt gaan staan. Je bent aan het aarden.

“Vroeger dacht ik dat ik me voor alles en iedereen open moest stellen, ook al voelde het niet veilig. Ik volgde dan niet mijn gevoel maar mijn hoofd, die de situatie probeerde te plaatsen en te selecteren. Het gevolg was dat ik me vaak rot voelde en moe van de malende gedachten en chaos in mijn hoofd. Door te luisteren naar mijn gevoel en alleen te delen als het voor mij voelt, sta ik in contact met mezelf. Ik voel me goed, ik heb geen last meer van chaos en malende gedachten in mijn hoofd."

“Het wonder is niet door de lucht te vliegen of op het water te lopen, maar te wandelen op aarde.”
(Chinees spreekwoord)

Wat is aarden?
Aarden is leven volgens je aard. Dat betekent dat je je gevoelens ziet als onderdeel van je leven. Zonder de vraag: “Wat zou ik hierbij horen te voelen? Wat wordt er van me verwacht dat ik voel?” Maar wel: “dit raakt me” (punt).  Aarden wordt vaak verward met aanpassen aan de heersende norm in een groep.  Je bent gaard als je luistert naar je innerlijke stem, boven die van de groep om je heen. Door te vertrouwen op je gevoel en er voor te gaan staan dan ben je aan het aarden.

Wij zijn hier op aarde, maar veel mensen hebben weerstand om zich over te geven aan de wetten van de aarde.
Als je een varken zou kunnen vragen waarom het graag in de modder rolt, zal het zeggen: “omdat ik het lekker vind.” Er is verder geen reden voor. Genieten van het rollen in de modder zit in zijn aard. Zo heeft ook ieder mens zijn/haar eigen aard. De één vind werken met mensen leuk en de ander houdt ervan ingewikkelde vraagstukken op te lossen met behulp van de computer. Waarom? Omdat hij of zij het leuk vind, er blij van wordt, meer niet. Net als bij je gevoel is er geen reden voor te bedenken. Het zit in de 'aard' van het beestje.

Samen zijn we één.
Gelukkig hebben we niet allemaal dezelfde aard of emoties, maar vullen we elkaar aan. Ik zie ieder mens als een puzzelstukje. Als je niet leef volgens je aard, dan kan je niet in de puzzel gelegd worden. Leef je volgens mijn aard, dan neem je jouw plekje in de puzzel in. We zijn samen één.

Ik nodig je uit om je plek in te nemen, ofwel te aarden.
Dit doe je door te vertrouwen op je emoties. Jouw emoties, de manier waarop jij de wereld ervaart, maken je uniek. Heb overgave naar jezelf, dat jij mag zijn wie je bent, zoals je bedoeld bent te zijn.
God schiep de mens naar zijn beeld en gelijkenis, dus perfect. En daar mag je je aan overgeven, ofwel op aarden.
Het misverstand bestaat dat als je emoties hebt, je niet leeft vanuit de eenheid. Het is juist andersom. Wanneer je in contact staat met je emoties leef je in éénheid met jezelf. En aangezien jij ook onderdeel bent van het universum, leef je ook in eenheid met het universum.

Eenheid herkent zichzelf in zichzelf.

We staan voor een nieuw paradigma.
De angst om te leven volgens je aard ken ik ook. Het is deze angst die jou en mij gevangen houdt. Omdat we niet weten hoe het is om te leven voorbij de angst. Angst is geen emotie. Angst sluit je af van het leven zelf.
Ik stel het me voor als het blijven hangen in de groef van een grammofoonplaat. Vanuit angst blijven we steeds dezelfde rondjes draaien en gebruiken we afgescheidenheid om los te komen van onze afgescheidenheid. We hebben nieuwe paradigma's nodig om uit deze herhaling te stappen.
Ik zie dat het mogelijk om uit deze herhaling te komen door te leven in verbinding met onze emoties. Door te aarden. Door de angst los te laten en de liefde toe te laten.
“Want angst is het ontbreken van liefde, net als duisternis het ontbreken van licht is.”
(Eric Pearl)

Leef met het kind in je.
Emoties komen en gaan. We hoeven ze niet vast te houden. Dit kun je zo goed zien bij kinderen. We hebben allemaal een klein kind in ons wat gezien, gehoord en gevoeld wil worden. Je zult zien dat als er emoties mogen zijn, het leven zich in je mag ontvouwen. Als een bloem die opengaat.