Heb je het gevoel dat er meer in je zit dan je er uithaalt? [18]

Ik kom ze regelmatig tegen. Mensen die volop potenties, creativiteit en wensen hebben. Alleen lukt het niet om deze mogelijkheden ten volle te benutten of vorm te geven in eigen leven. Ik zie dan de onmacht en onvrede waarmee ze leven.
Hoe komt het toch dat je vaak wel weet wat je in je hebt maar je tegelijk onmachtig voelt om eruit te halen wat er in je zit?
Hoe kun je juist het beste uit jezelf halen in plaats van blijven wachten tot het beter wordt?
Door het stellen van grenzen krijg je ruimte voor zelfontplooiing. Je zegt Nee tegen de invloed van je omgeving (die je beperkt) en zegt Ja voor wie jij wezenlijk bent. Hierdoor creëer je ruimte voor jouw potenties.

Het is heel makkelijk om over je grenzen te gaan. Soms ben je ze niet eens bewust en is het voor je het weet alweer gebeurt. Vaak heb je er wel notie van, maar laat je het toch gebeuren, omdat je niet ziet hoe je op dat moment je grenzen kunt bewaken.

Enkele voorbeelden waarbij grenzen niet herkend en gesteld worden:

Er is een reorganisatie geweest op je werk. Je takenpakket is veranderd. Je functie is een beetje uitgehold. Het zijn niet de meest leuke dingen die je nu moet doen, maar je zet je schouders eronder. Je wordt er immers voor betaald.
Van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat sta je klaar voor je partner en kinderen. Je vindt het fijn om helemaal voor ze te zorgen. Je laat hen ook voortdurend merken dat je van hen houdt. Pas als zij zich goed voelen, kun jij je goed voelen.
Je hebt de functie die je ambieerde. Je maakt lange dagen, regelmatig werk je ook in het weekend. Je verlangt er wel eens naar om helemaal 'los' te zijn van je werk. Maar dit kan nu eenmaal niet. Je kunt niet gemist worden, dit hoort nu eenmaal bij je functie.
Vandaag heb je gereserveerd om nu eindelijk eens die stapel post weg te werken die al een tijdje je hele tafel bedekt. Je bent lekker bezig. Wordt er net aangebeld. Een vriendin wil graag even met je praten. Je schuift je stapel aan de kant en neemt de tijd voor je vriendin. Zij komt nu op de eerste plaats.
Je vader, die niet meer zo goed ter been is, vraagt of je even zijn medicijnen wilt ophalen bij de apotheek. De kinderen redden zich wel even alleen en de taken die je van plan was vandaag te doen, kunnen ook wel morgen. Je stapt in de auto en haalt de medicijnen op en levert ze af bij je vader. Omdat hij het zo fijn vindt, blijf je nog even.

Grenzen herkennen.
De angst af te wijzen of afgewezen te worden kan je tegenhouden om grenzen te stellen. Een eerste vereiste is echter dat je je grenzen herkent. Dat we dit vaak niet doen vindt zijn oorsprong in het begin van ons leven. Om te leven en te kunnen groeien ben je afhankelijk van de verzorging, de aandacht en de liefde die je ouders/verzorgers je geven (we zijn tenslotte zoogdieren). Om verzekerd te zijn van deze zorg, zoek je een manier waarop jij je ouders aan je bindt. De één doet dit door zich lief en aangepast te gedragen, de ander door 'de clown' uit te hangen. Weer een ander door juist in de contramine te gaan. Als kind was je niet bij machte om je eigen grenzen te bewaken. Sterker nog, juist je grenzeloosheid zorgde voor je overleving. Nu als volwassene volg je nog de gedachtegang van het kind. Dit maakt waarom het zo moeilijk is om je grenzen te herkennen.
Je gaat over je grenzen heen zodra je merkt dat je je naar de buitenwereld anders gedraagt dan dat je je van binnen voelt. Dit geeft een naar, ontevreden en onmachtig gevoel. Iets klopt niet voor je. Je herkent wel je eigen potenties, maar je bent niet bij machte om deze ook te realiseren. Op het moment dat je deze nare gevoelens herkent, weet je dat je ergens over je grenzen heen bent gegaan. Dit is jouw alarm.

Waarin merk je dat het voor jou niet meer klopt?

Je beeld naar buiten toe komt niet overeen met hoe je je werkelijk voelt.
Je voelt je ontevreden, je hebt het gevoel dat er meer in je zit dan je nu laat zien.
Je voelt je ontkent en niet gezien.
Alles wat je doet kost meer energie, je krijgt lichamelijke klachten.
Je krijgt niet wat je wilt en je komt niet toe aan de dingen die je zelf belangrijk vindt.

Alles heeft grenzen, ook jij.
Als volwassene leef je nog in de beleving van het kind (Je denkt nog afhankelijk te zijn van je omgeving). Er is echter een groot verschil tussen de behoeftes van je volwassen-leven en die van je kind-leven. Je bent nu zelfstandig. Dit betekent dat je minder en ook andere behoeftes hebt gekregen. Voor de vervulling hiervan heb je niet meer je ouders/geliefden nodig. Je kunt het nu zelf bewerkstelligen. Deze gedachteverandering biedt ruimte. Het uitgangspunt van je waarden komt nu bij jou zelf te liggen. Jij bepaalt wat voor jou klopt. Jij hebt recht op een eigen bestaan, dus ook op eigen grenzen. Grenzen stellen is een daad van liefde naar jezelf. Als je het doet lijkt het misschien of je je leven op het spel zet, maar je krijgt er juist een rijker leven voor terug. Alleen als je overtuigd bent van het belang van grenzen stellen zal het je lukken om het te doen. Soms voel je het nog niet zo, maar weet je wel dat het de enige mogelijkheid is. Houd je daar aan vast, want het klopt.

Wat levert grenzen stellen je op?
Je haalt het beste uit jezelf:

Zelfontplooiing
Zelfacceptatie
Zelfwaardering
Zelfstandigheid

Ervaringen van mensen die gehoor hebben gegeven aan hun grenzen:

Ik heb een nieuwe baan die perfect aansluit bij wat ik graag doe. Status en maatschappelijke waardering heb ik niet meer nodig.
De relatie met m'n echtgenoot en kinderen is nu meer gelijkwaardig. Ik kan nu ook aan hen vragen iets voor me te doen.
Ik ben helemaal tot leven gekomen. Mijn energie is terug en ik zie weer volop mogelijkheden.
Ik voel nu dat het belangrijk is wat ik wil. Ik mag voor mijzelf zorgen en genieten. Ik hoef niet meer te handelen naar andermans verwachtingen.
Ik geniet van mijn werk, ik voel me zeker.
Al mijn wensen leken onbereikbaar, nu liggen ze binnen handbereik.

Misschien ervaar je dat het niet makkelijk is om je grenzen te stellen. Er is altijd een reden waarom je dit niet eerder hebt gedaan, een belemmerende overtuiging. Kijk daarnaar. Probeer niet weg te lopen van jezelf en je eigen emoties maar word je daarvan bewust, dan kun je keuzes maken. Voel je vrij om steun te vragen bij het aangaan van dit proces. Wees aardig en geduldig naar jezelf. Het hoeft niet allemaal meteen en in één keer. Besef dat je als je gehoor geeft aan je angst voor afwijzing, jij juist jezelf dan het meeste afwijst.
Wie altijd toegeeft aan een ander, doet zichzelf tekort. Haal het beste uit jezelf! Beleef jouw unieke potenties. Laat de wereld hiervan meedelen. Geniet van jouw kwaliteiten samen met de mensen om je heen. Dit is wie je bent en het enige wat jij kan zijn, jij bent gewenst op deze aarde!