Wat jarenlang onuitgesproken bleef, mag eindelijk gehoord worden
Tijdens de retraites hoor ik stellen de laatste tijd regelmatig zeggen: “Hadden we deze gesprekken maar 10 of 20 jaar geleden gevoerd.”
Dat raakt me
Want in de gesprekken die dan ontstaan, delen partners soms dingen die jarenlang onder de oppervlakte zijn gebleven. Niet omdat ze elkaar niets wilden vertellen, maar omdat ze niet wisten hoe en misschien wel bang waren voor de reactie van de ander. Of omdat er steeds iets anders om aandacht vroeg: werk, kinderen, het dagelijks leven. Dit kan een afleiding zijn om het gesprek uit de weg te gaan. De angst om de ander te verliezen kan daarbij ook een rol spelen.
Wanneer de kinderen het huis uit zijn, komt de relatie vaak weer meer op de voorgrond te staan. Wie zijn we samen, nu de zorg voor hen minder ruimte inneemt? En kennen we elkaar eigenlijk nog zoals we nu zijn?
Een artikel over het groeiende aantal scheidingen onder oudere stellen (50- en 60-plussers) zette me aan het denken. In mijn werk zie ik niet alleen mensen die uit elkaar groeien. Ik zie ook hoeveel moed het vraagt om elkaar opnieuw op te zoeken.
Wat heb je al die tijd niet gezegd?
Veel mensen hebben geleerd om door te gaan, zich aan te passen en niet te veel ruimte in te nemen. Misschien herken je dat (ik in ieder geval wel). Je slikte je boosheid in om de vrede te bewaren. Je sprak een verlangen niet uit omdat het niet het juiste moment leek. Of je wist zelf nog niet goed wat je nodig had.
Dat kun je lang volhouden. Tot je merkt dat iets in jou aandacht vraagt. Vermoeidheid, verdriet of afstand in je relatie kan een teken zijn dat er iets besproken wil worden. Je hebt geprobeerd het zelf of samen op te lossen, maar je komt niet verder. Dan kan het fijn zijn om steun te vragen. Want goed voor jezelf zorgen betekent ook durven uitspreken wat je nodig hebt en waar je naar verlangt.
Het hoeft niet in één gesprek opgelost
Ik heb veel bewondering voor stellen die besluiten toch het gesprek aan te gaan. Ook als ze zich afvragen: zijn we niet te laat?
Mijn ervaring is dat het nooit te laat is om te vertellen wat er in je leeft. Dat betekent niet dat ieder gesprek de relatie herstelt of dat je meteen weet hoe je verder wilt. Soms komt er eerst verdriet om de jaren waarin iets geen plek kreeg.
Maar wanneer er voldoende veiligheid is om naar elkaar te luisteren, kan er ook iets nieuws ontstaan. Meer begrip. Een inzicht dat je eerder niet had. Of een eerste, kleine beweging naar elkaar toe.
Welke keuze je uiteindelijk ook maakt voor je relatie: jezelf en elkaar werkelijk horen, doet ertoe.
Herken je dit in je relatie en wil je eraan werken? Relatietherapie helpt je er samen uitkomen. Of kom naar een Relatieweekend of doe samen een Relatie-retraite.
